Wanneer alles plots verandert

Wanneer alles plots verandert

Donderdagavond, 13 november 2014.
Een van de mooiste dagen van mijn leven. De dag waarop ik de mooiste titel ooit in ontvangst mocht nemen. Vanaf dat moment was ik niet meer alleen ‘Priscilla’, maar ook ‘mama’.
Op deze dag veranderde mijn hele visie i.v.m. het ouderschap. Vanaf het moment dat ik Shawn in de ogen keek, was datgene wat enkel ik wou niet meer belangrijk. Vanaf dat moment was datgene wat ‘wij’ wouden belangrijk.

Ik werd al snel op de proef gesteld, want vlak na de geboorte wou ik Shawn van de borst laten drinken. Nu zal ik je vertellen dat mijn bevalling maar liefst ruim 68 uur heeft geduurd, en dat Shawn dus heel erg uitgeput was. Kort na geboorte viel hij dus in slaap i.p.v. aan de borst te drinken. Ik begon uiteraard al te stressen, en kreeg het gevoel dat de borstvoeding al gedoemd was om te mislukken.
Na een kort slaapje van ongeveer een uurtje, werd hij wakker. We lagen nog steeds heerlijk te skinnen, waardoor hij dus vrije toegang kreeg tot mijn borsten. Als snel begon hij te zoeken naar de tepel en hapte hij aan.
Ik wist niet wat te verwachten bij borstvoeding, dus ik verschoot toch wel met hoeveel kracht zo’n kleintje zuigt. Ook al voelde het wat vreemd, zo die eerste slokjes, het voelde ook heerlijk!

Op dag drie kreeg ik erge stuwing en had ik een duidelijke overproductie. Harde knobbels in mijn borst, het ontstaan van kloofjes, ontstekingen,… Ik heb het allemaal gehad die eerste dagen. Aangezien ik mij niet voldoende had geïnformeerd, volgde ik de raad op van de vroedvrouwen in het ziekenhuis. Ik begon dus met een tepelhoedje te voeden, en kolfde ook af en toe mijn borsten leeg om de stuwing te minderen. Ik moest gaan blokvoeden, en minstens 3 uur tussen de voedingen laten. Als hij toch honger kreeg, moest ik hem maar een tutje geven. Ook samen slapen werd afgeraden, want dan rook hij mij en zou hij automatisch meer willen drinken. Zo gezegd, zo gedaan.

En toen, vanaf dat moment dat ik hun raad opvolgde, ging alles van kwaad naar erger. De stuwing bleef, de kloven werden erger, en ik kon het allemaal niet meer aan. Het live voeden deed zo ontzettend veel pijn, dat ik alleen nog durfde voeden met een tepelhoedje. Kolven deed ik nog wel, zodat er af en toe een flesje gegeven kon worden. Zo hadden mijn tepels, en ikzelf, toch eventjes ‘rust’. Uiteindelijk deed zelfs het kolven zoveel pijn, dat ik ook hier mee stopte. Ik probeerde me neer te leggen bij het feit dat borstvoeding niets voor ons was. Maar dit leek wel een onmogelijke taak.

Hoewel ik op voorhand zei dat ‘ik het enkel wou proberen’, deed het enorm veel pijn toen ik in de apotheek een pak kunstvoeding ging kopen. Ik voelde me gefaald. Gefaald als vrouw én als mama, want mijn lichaam kon mijn baby niet voeden. Ik gaf vanaf toen kunstvoeding, afgewisseld door nog af en toe borstvoeding.
Nu zal ik je zeggen dat ik, door onze lieve vriend facebook, al snel in contact kwam met La Leche League. Deze organisatie bestaat voornamelijk uit vrijwilligers en helpen vrouwen die problemen ondervinden met borstvoeding. Ik schreef mijn probleem neer, en heb nadien gebeLLLd met een hele lieve leidster. Ik vertelde mijn probleem en wat ik allemaal deed om toch nog af en toe te kunnen voeden. Ik wou en zou niet opgeven met de borstvoeding, maar ik wou er ook geen gevecht van maken.

Al snel kwamen we er achter dat het advies dat ik kreeg, niet correct was. Ik ben de raad gaan opvolgen van de LLL-leidster, en al snel merkte ik verbetering! Ik stopte met kolven, en probeerde het tepelhoedje zo min mogelijk te gebruiken. Ik paste vochtige wondgenezing toe met de multi-mam-compressen, en al snel begonnen mijn kloven te genezen. Ik gaf alleen nog flesjes na een live voeding, in plaats van andersom. Ik heb moeten knokken, want mijn productie was uiteraard al erg geminderd. Maar toen Shawn een 2-tal maanden oud was, was alles perfect! En eindelijk konden we genieten van zorgeloos voeden!

Shawn had overigens ook snel last van rode billetjes. Dus stelde ik mezelf de vraag: ‘hoe kan dat?’. Ik begon dus aan een hele lange research over luiers. Ik besloot al snel dat ik die wegwerpluiers van pampers toch niet zo huidvriendelijk vond. Op zoek naar een alternatief dus. Ik heb meerdere merkjes getest, maar zijn billetjes bleven rood.
En toen testte ik wasbare luiers. Ik kon 3 pocket luiertjes van iemand krijgen die nooit waren gebruikt, dus ideaal om eens te testen.
En wat zag ik op de dagen dat ik de pocket luiertjes gebruikte? Ik zag roze billetjes, en een blije Shawn! Mijn keuze was dus snel gemaakt, en ik kocht al snel een aantal wasbare luiers aan. En eerlijk? Die wasbare luierkontjes zien er toch veel leuker uit? Je hebt ze in alle mogelijke printjes die je je maar kunt voorstellen! Best verslavend hoor 😉

En wat dan met samen slapen? Zal ik even heel eerlijk zijn, en zeggen dat Shawn ‘s nachts wel regelmatig gevoed wou worden. En dan is samen slapen gewoon veel makkelijker als mama. Je kan gewoon blijven liggen in bed, en je legt je kleintje aan in een zijdelingse liggende houding. Mits een beetje geluk val je samen terug in slaap tot de volgende voeding zich aanmeld. Elke keer uit bed gaan, voeden, en dan terug in bed gaan vond ik veel te vermoeiend.
En op sommige vlakken ben ik nu eenmaal liever lui dan moe 😉

In een volgende blog ga ik dieper in op het wasbaar luieren en het samen slapen. Blijf dus maar lekker volgen 😉


One thought on “Wanneer alles plots verandert

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *