Mama is dichtbij

Mama is dichtbij

Hallo!
En welkom op Mama is dichtbij!
Wie is de persoon achter deze blog? Wel, dat ben ik! Priscilla Mijs.
Ik heb 2 kindjes, Shawn van november 2014 en Maeve van juni 2017.

Waarom ik deze blog start? Dat is een lange uitleg, maar waarschijnlijk wel herkenbaar voor vele mama’s:

Ik zat nog volop achter de studieboeken en in het studentenleven, toen ik helemaal onverwacht telefoon kreeg van de dokter. Mijn wekenlange misselijkheid was te wijten aan een zwangerschap. Ik was helemaal in paniek, want dit had ik niet gepland!
Maar 1 ding was zeker, en dat was dat ik dit wondertje heel veel liefde zou gaan geven. Maar hoe? Ik had geen flauw idee!
Al snel had ik honderden vragen. Ging ik dit wel kunnen? Zou ik wel een goede mama zijn? Ga ik dit baby’tje wel kunnen geven wat het nodig heeft? En wat heeft zo’n baby eigenlijk allemaal nodig?

Tussen de stages en studeren door, zocht ik veel informatie op over het ouderschap. Maar al snel kwam ik erachter dat dit niet zo eenzijdig is. Ik las dingen over flesvoeding of borstvoeding, slapen in een eigen kamer of samen slapen, een wandelwagen of een draagdoek, wegwerpluiers of wasbare luiers,… Zoveel keuze, met zoveel voor- en tegenstanders binnen elk mogelijk onderwerp.
Maar wat is het beste? Want uiteraard wou ik, zoals elke mama, het beste voor haar kind. Dus ging ik verder onderzoek doen.
Waar ik uiteindelijk al snel achter kwam, is dat elke keuze goed is. Voel jij je als mama goed bij de keuze die je gemaakt hebt? Voelt je kindje zich ook goed met die keuze? Dan was het een goede keuze! Want uiteindelijk zorgt een blije mama, voor een blije baby, en omgekeerd ook.

Ik wist al snel dat ik graag borstvoeding wou proberen. ‘Proberen’, want ik had al zoveel verhalen gelezen en gehoord over het mislukken hiervan, dat ik hierin realistisch wou blijven. Ik zette een doel van 6 maanden borstvoeding, maar probeerde ook in gedachten te houden dat ik misschien veel sneller zou moeten stoppen.
Samen, in dezelfde kamer, slapen was iets wat wel moest. Ik wou dit eigenlijk niet, maar had hier geen keuze in. Ik wou nog thuis, bij mijn eigen mama, blijven wonen. Aangezien ik nog studeerde, was dit het beste op alle vlakken. Ik had gelukkig een grote kamer en door mijn grote kleerkast strategisch te plaatsen, kon ik een eigen aparte slaapplaats creëren voor mijn zoontje. Hij zou in zijn eigen bedje slapen. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om samen in 1 bed te gaan slapen.
Een draagdoek, daar moest ik ook niets van weten. Doe mij maar een draagzak. Iets wat je snel in elkaar klikt, en klaar. En ook een wandelwagen, want de hele tijd in zo’n draagzak is ook niet praktisch. Dus kocht ik een tweedehands wandelwagen. Zo’n hele grote 3-in-1, en ik mocht een babybjorn lenen van een tante.
Over luiers had ik heel snel een besluit gemaakt. Het werd wegwerp van het merk Pampers.

Als je me toen zou zeggen dat ik hem zou borstvoeden tot ruim voorbij die 6 maanden, wasbare luiers zou gaan gebruiken, de wandelwagen dienst zou doen als uitstalplaats voor draagdoekjes en dat we zouden samen slapen. Ja, ik zou je voor zot verklaren…


Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *